Weemoed

Daar zat ik dan. Voor mij lag op tafel een groot blad met daarop een hoeveelheid producten uitgestald, dat als geheel voor royale prijzenpot moest doorgaan. Zo dadelijk zou worden begonnen met het openbaren van de getallen. Een bingo, het klapstuk van de avond, was aanstaande.

In het verlengde van bovenstaande verzameling wannahaves keek ik uit over een - diagonaal in mijn woonkamer opgesteld - lange tafel met aan weerszijden daarvan acht mensen die ik graag bij mij heb. Het is kerstavond en in mijn woonkamer heb ik deze groep samengebracht voor een gezellig en rijkelijk gevuld samenzijn.

Na alle voorbereidingen van die ochtend heb ik tussen de middag nog wel een siësta proberen te houden, maar van daadwerkelijk maffen kwam het niet. Dat beetje rust wat ik heb kunnen pakken werd al snel weer tenietgedaan door the finishing touches, het gekakel en andere prikkels om mij heen. Die middag deed ik er het meest verstandig aan om mijn plek aan het hoofd van de lange tafel in te nemen. Vandaaruit kon ik ook iedereen zien en zat ik niemand in de weg. Wie mij wilde spreken kwam maar naar mij toe.

Als eenmaal iedereen aan tafel zit is het plaatje compleet. Aan beide zijden zitten als eersten mijn dochters en verder van allebei de vriend, mijn neef, mijn ouders en mijn zus. Al zeg ik het zelf, het is een zeer hartverwarmend tafereel. Als hiermee geen kerstklimaat is bereikt, dan weet ik het ook niet meer. Dat ik ondanks mijn aandoening godzijdank in staat ben om dit samenzijn te organiseren en om daarbij ook voor een deel hieraan invulling te geven maakt me stiekem wel trots.

Het met positiviteit terugkijken op dat mooie moment moet de volgende dag deels wijken voor die andere werkelijkheid. Dit wordt aangewakkerd als ik op eerste kerstdag samen met mijn zus en mijn neef bij mijn ouders ben. Een spelletje na het eten brengt mij de vraag wat er nog op mijn bucketlist staat.

Jeetjemina, graag zou ik nog eens bij zowel mij dochters als bij mijn zussen thuis binnen willen kijken. Uiteraard weet ik op zo’n moment mijn stokpaardje, het kunnen relativeren, prima toe te passen. Het halfvolle glas heeft mij geleerd dat ik natuurlijk prima naar Groningen kan reizen en daar het huis van Rosa aan de buitenkant te bekijken. Of in Scheveningen het huis van mijn zus Corinne. Daar ligt, behalve die trappen, het probleem ook niet.

Maar Susanna, mijn oudste dochter woont in Aarhus, Denemarken en dan wordt langsgaan minder vanzelfsprekend. Daarheen reizen is op zich niet het grootste obstakel. Busje huren, een dag koersen, klaar! Dat ik ook daar niet verder kom dan de stoep voor het flatgebouw, dat weet ik ook. Hetzelfde geldt voor mijn oudste zus Anneloes, die in Italië woont, vlak boven Milaan. Het erheen reizen gaat nog wel. Naar binnen gaan kan ook daar niet. Maar het daar verblijven wordt wat lastiger. Hoog-laagbed, tillift, zorg. Het is vast allemaal te organiseren, maar dat vraagt wel een hoop geregel. Hoe doet Robert ten Brink dat toch?

Aan voornemens voor het nieuwe jaar doel ik niet. Wel heb ik zo mijn wensen.

Onrust

Had je dat al gezien, Geert? De temperatuuraanduiding voor het vriesgedeelte knippert. Iemand benoemt dit, terwijl zij in mijn koelkast kijkt. In eerste instantie reageer ik hier zowaar nauwelijks op. Dit is wel eens vaker gebeurd en ook nu is het waarschijnlijk een kwestie van een knopje indrukken. Soms zijn er van die onbenullige oorzaken.

Maar als mijn gedachten niet blijken te kloppen en het knipperen aanhoudt, verdwijnt het laconieke in mij. Er trekt een zeer negatieve gloed door mij heen. Voor mij is het overduidelijk dat er wat aan de hand is met deze brok vanzelfsprekendheid. Een keihard bewijs hiervoor heb ik dan nog niet.

Toegegeven, het past ook wel bij mij om hier nogal van te schrikken. Waarschijnlijk ben ik lang niet de enige met een dergelijke karaktertrek, maar heel veel anderen zouden in een dergelijke situatie hier hooguit verbaasd over zijn. Mijn beperking speelt anno nu hierbij een belangrijke rol, want hoe moet ik nu handelen? Toch kan ik niet anders dan erkennen dat ik in mijn vorige leven ook met minstens zoveel onrust kon reageren.

Een paar weken geleden werd ik met een ‘o jeetje‘ door een pgb-medewerker vanaf het halletje bij mijn voordeur het negatieve ingesleurd. Zij deelde wat geschrokken, maar verder in alle onschuld natuurlijk, aan mijn mee dat er een plasje water voor mijn wasmachine lag. Ook toen ontstond bij mij voor een aantal momenten een soort van paniek. Niet alleen omdat dit natuurlijk niet klopt, maar ook vanwege een scenario in mijn hoofd dat ik dit meer dan waarschijnlijke mankement zal moeten aanpakken. En nu? Ik kan zelf niets doen. Bellen, paniek, monteur, gedoe. Op dat moment scheelt het dat de pgb-medewerkster het water meteen kan wegwerken. Ook kan zij geruststellend concluderen dat er hoogstwaarschijnlijk door degene die deze ochtend de wasmachine voor mij heeft aangezet teveel waspoeder is gebruikt.

Nu gaat het om een knipperend getal wat mij flink beheerst. Dit nuchter ondergaan lukt niet en dat is verstandig zal blijken. Gedurende de dag vraag ik ook aan die enkele medewerker die ik zie om advies, want wie weet is de oplossing dichterbij dan gedacht. De volgende dag hoor van een pgb-medewerker dat er aan het begin van de week ook al sprake was van dit knipperen.

Wanneer ik de koelkast heb gekocht weet ik het niet meer, maar garantie zal er niet meer op zitten. Coolblue kan mij dit bevestigen. Het is bijna zes jaar mijn eigendom. Zij kunnen wel een monteur binnen enkele dagen laten langskomen. Omdat ik eigenlijk niet tot na het weekend wil wachten probeer ik het ook bij een plaatselijke Geen Paniek-tovenaar, maar deze heeft ook pas over een paar dagen tijd voor mij. Wedden op twee paarden heet dat toch? Met beide personen maak ik een afspraak. Heel fout, ik weet het.

Als die maandag de Coolblue-monteur kan komen, wordt nummer twee geannuleerd. Hij kijkt, voelt  en doet nog wat meer. Het koelsysteem is kapot. Het apparaat is stervende. Nu al? Kan gebeuren. Een nieuwe aanschaffen is misschien verstandiger dan repareren. Iets met een slager en eigen vlees keuren? Laat ik maar niet twijfelen.

Inmiddels staat er een volgend juweeltje.