Kakkerdekak, het zal toch niet? Tien seconden later weet ik dat waar ik al bang voor was, de keiharde waarheid is. Nu is mijn hele avond min of meer zum klote!
Na een siësta op bed word ik geholpen richting mijn rolstoel. Aangezien de medewerkers zojuist zijn begonnen vraag ik wat zij die ochtend hebben gedaan. Die vraag zit ergens tussen oprechte belangstelling, nieuwsgierigheid en de sfeer bevorderen. Als ik een tegenvraag krijg, betreffende de rest van de dag, vertel ik enthousiast over de verjaardag van een vriend die avond. Altijd goed toeven daar. Beetje kletsen, beetje drinken, lekkere hapjes, zinin!
De taxi heb ik voor 20:25 gereserveerd, die dus vanaf 20:10 kan komen. Om 19:50 staat deze al beneden al klaar. Jeetje, nu al? Gelukkig heb ik alles al bij mij; jas, rietje, theedoek, reis-urinaal, spraakversterker. In alle rust vertrek ik naar de lift. Als deze zich opent moet er eerst nog een medecliënt uit. Echter, met dat ik naar binnen wil rijden, besluit de liftdeur weer dicht te gaan. In die splitsecond is de deur iets eerder en ik rij daartegenaan. De dichtrollende deur trekt zich meteen weer terug en ik glip gauw naar binnen.
Maar feitelijk weet ik wel hoe laat het is. Helemaal als ik via de spiegelende deuren voor mij zie dat achter mij de deuren zich niet meer sluiten. Even is er een kleine stuiptrekking, maar dan is de ellende overduidelijk. Snel rol ik weer naar buiten en probeer nog ettelijke malen of de lift nu wel luistert. Nada. Inmiddels heb ik aan een toevallig passerende buurman gevraagd de op mij wachtende taxichauffeur te informeren. Deze komt even boven, denkt met mij mee, maar moet dan toch weer vertrekken.
Een andere buurman heeft namens mij de storingsdienst gebeld. Zij zullen deze avond komen, maar wanneer is nog onduidelijk. Ik voel mij sneu en schuldig tegelijk. Ook al kan ik niets betekenen, ik wil deze plaats delict niet zomaar verlaten. Inmiddels heb ik de verjaardag uit mijn hoofd gezet. Even later ga ik toch maar naar huis en laat mijn computer weer opstarten, zodat ik via WhatsApp mijn buren over de lift kan vertellen en met de billen bloot ga.
Zo'n uur later volgt een bericht van een medebewoner. Daarin staat dat hij net is gearriveerd en nu dus niet naar zijn appartement kan, op driehoog. Mijn schuldgevoel wordt aangescherpt. Helemaal omdat deze bewoner recentelijk meerdere malen slachtoffer was van deze horrorlift. Daarom ga ik weer naar buiten en neem een dusdanige positie in dat ik het slachtoffer enigszins kan bijstaan. Even later ben ik er getuige van dat hij van de storingsdienst te horen krijgt dat de monteur de volgende dag komt. Ook als hij de situatie nogmaals uitlegt is hij morgen de eerste! Heel gênant en mensonterend natuurlijk. En er bestaat nog wel een afspraak met de woningbouwvereniging dat de lift zo spoedig mogelijk wordt gerepareerd.
Uiteindelijk komen een paar brandweermannen om de medecliënt uit zijn rolstoel tillen en naar boven brengen. Daar staat kennelijk nog een reserverolstoel. De volgende dag wordt de loodzware rolstoel met de gemaakte lift ook naar boven gebracht.
Die lift wordt ergens dit jaar vervangen.
