Mazzel

Het laatste bewijs is geleverd. Het is nu echt een feit dat het gewone leven weer is begonnen. Vorige week vrijdag mocht ik voor het eerst dit seizoen naar de schouwburg. Thuis heb ik een flink stapeltje tickets liggen, aangeschaft in de voorverkoop. Muziek, cabaret, toneel, ik kan mijn aankopen nu geleidelijk aan gaan verzilveren. De eerste twee tickets kon ik laten afscheuren om naar de Ashton Brothers te gaan.

Ik ging samen met René Klaassen. Wij kennen elkaar ongeveer ons hele leven. Mijn vader was in 1974 vanuit Den Helder beroepen in Hoofddorp. René kwam bij mij in de klas op de kleuterschool en woonde ook nog eens vlakbij. Geen vriendjes worden was eigenlijk onmogelijk. Nu, bijna 40 jaar later, zien we elkaar nog geregeld. Tussendoor is er niet veel contact, maar als we elkaar zien dan weten dat het goed is.

‘Een flink stapeltje tickets in huis, wat een luxe eigenlijk,’ hoor ik mijzelf denken. Maar ik schaam mij er niet voor. Ik heb er de tijd, de energie, de belangstelling en bovenal het geld voor. Wat ook niet geheel onbelangrijk is, is dat ik korting ontvang omdat ik een rolstoel zit. Ik heb de mazzel dat ik voor een tweede kaartje maar de helft hoef te betalen. Desondanks besef ik dat ik mijn handen mag dichtknijpen dat ik vòòr mijn huidige hoedanigheid een leven heb gehad met werk en een redelijk inkomen. Daar pluk ik gelukkig nu nog de vruchten van. Ik zeg dit omdat heel Nederland weet dat de zorgzijde van de samenleving door de regering en haar bezuinigingen keihard wordt getroffen. Dagelijks horen wij dat de zorg steeds meer in het verdomhoekje wordt gepropt.

'Geert, bijna iedereen wordt gedupeerd, de recessie is overal merkbaar.' Weet ik, maar ik voel me logischerwijs verbonden met de gehandicapten en chronisch zieken. Zij gaan er de komende jaren flink op achteruit. Ik wil dat iedereen een eerlijke kans krijgt in de samenleving. Ikzelf kan van mij afbijten en voor mijzelf opkomen. Tussen de oren klopt het bij mij allemaal wel. Niet iedereen is hiermee gezegend. In mijn eentje een vuist maken kan ik niet, hard schreeuwen ook niet, erover schrijven wel!

Op een nieuwssite lees ik dat een zorginstelling honderden banen moet schrappen om maar kosten te besparen. Vlak daaronder lees ik dat de raad van toezicht van Humanitas achter de keuze staat om een interim-bestuurder 95 duizend euro te betalen voor een maand werk. Maar de grootste klap was toen ik moest lezen dat gehandicapte bezoekers van Disneyland in de toekomst gewoon moeten aansluiten in de rij bij een attractie. Het pretpark heeft besloten om de 'snelle rijen' voor mensen met een beperking af te schaffen omdat er steeds meer misbruik van werd gemaakt door valide bezoekers. Is men jaloers? Van mij mag men wel ruilen.

Ik heb dus ook nog eens mazzel dat ik een hekel heb aan Disneyland.

Kunst

ʺJe ziet dat Rembrandt de aandacht op belangrijke details vestigde met behulp van licht. Zoals bij dat meisje, alsof er een lichtstraal op haar valt. Het verhaal gaat dat haar gezicht zou lijken op Rembrandt’s eerste vrouw, Saskia van Uylenburgh.ʺ

Met mijn vader bekijk ik De Nachtwacht en hij vertelt over wat ik zou kunnen zien. Het voornemen om samen eens naar het Rijksmuseum te gaan is er al sinds de opening in april dit jaar. Om de eerste drukte te ontzien, besloten we om later in het jaar te gaan. Maar het maakt kennelijk niet uit wanneer men überhaupt maar ook gaat. Het is altijd druk. Een taxibusje pikte ons om kwart voor tien op bij mij thuis en ruim anderhalf uur later staan we bij de ingang, in de fietsdoorgang onder het museum. Een mooi voortvarend begin van de dag.

Eerst maar eens langs de eregalerij op de tweede verdieping. Daar hangen allerlei bekende werken van oude meesters. Ik heb mijn vader de vrije hand gegeven om mij te overladen met informatie. Hij weet nu eenmaal veel van geschiedenis, binnen de kunst en zeker ook in het algemeen. En hij weet ook nog eens smakelijk te vertellen. Daarbij komt dat ik weinig kracht in mijn stem heb en hij problemen met zijn gehoor. In combinatie met het geroezemoes in die grote zalen, leek het mij beter om vooral te luisteren en niet teveel te hoeven vragen.

Enthousiast vertelt hij dat op een bepaald schilderij bijna hetzelfde effect te zien is als wat Rembrandt wist te realiseren met zijn manier van schilderen. Tijdens het luisteren houd ik af en toe mijn adem in als hij uitbundig bewegend met zijn handen akelig dicht langs het schilderwerk beweegt. Een suppoost valt dit kennelijk ook op en vraagt vriendelijk of mijn vader zich ook om de schilderijen zou willen bekommeren. Ik heb het zelf niet warm, dus de zweetdruppeltjes op het voorhoofd van de suppoost zijn misschien wel veroorzaakt door een innerlijke spanning. Als effect van het besef dat onder zijn toeziend oog een schilderij bijna zou beschadigen.

Als we afbuigen naar de overige collectie van het museum begin ik al aardig verzadigd te raken. Mooie schilderijen, fijne uitleg, maar het moet allemaal ook een plaatsje krijgen. Weer 67 schilderijen later moeten wij aan elkaar bekennen eigenlijk wel murw te zijn. Allebei hebben we daar onze geldige redenen voor. Wat is het leuk samen met hem. Kletsen, luisteren, kijken, genieten. Ik kan wel zeggen dat van al het moois wat ik heb gezien, het leukste en interessantste stukje oudheid naast mij loopt.

Weet je wat trouwens ook een kunst is? Om rustig te blijven terwijl je vier en een half uur onderweg bent op de terugweg. Pa vreet zich op van irritatie. Aan mij heeft hij hierbij niets. Behalve dat ik veel slaap, ben ik wel gewend aan dit oponthoud. ʺWelkom in mijn wereldʺ, zeg ik tegen hem.

Nee, als ik die ku… taxi weer eens vervloek, heb ik het niet over een kunsttaxi.

Kijk

‘O, zit dat zo?’ Dat er opeens een kwartje valt, maakt iedereen wel eens mee. Misschien ook nog dat het eigenlijk een beetje onbenullig gevalletje is. Ruim een jaar geleden was het betreffende kwartje bij mij een beetje boel onbenullig. Althans, zo zou het kunnen overkomen. Een zogenaamde levenservaring maakte dat ik er opeens niet meer omheen kon. Ik was toch echt een ‘rolstoelmobilist’. Een niet normaal, niet gangbaar persoon, maar iemand met een gebruiksaanwijzing. Dit zal waarschijnlijk heel naïef overkomen. ‘Wake up Geert, je hebt immers toch al enkele jaren vier wielen onder je gat?’

Iedere dag zit ik inderdaad in dat karretje, wat er bij mij waarschijnlijk toe heeft geleid dat ik door het apparaat heen ben gaan kijken. Ik zie mezelf als een normaal denkend en communicerend mens. De rolstoel neem ik voor lief, als een feit. Kennelijk was het gevolg daarvan dat ik er niet meer bij stil stond dat anderen mij anders zagen dan ik mijzelf. Dus als een gehandicapt persoon. Waarschijnlijk wel met de intentie mij als volwaardig te zien, maar dan toch anders. Dat was wel even shocking. Achteraf bekeken snap ik het uiteraard wel. Contact hebben met mij is nu eenmaal anders dan anders. Of het nu gaat om samen eten, samen naar de film gaan of een relatie met mij aanknopen.

Ik ken veel mensen en heb in het dagelijks leven genoeg sociale contacten. Deze mensen kennen mij misschien van binnen, maar in ieder geval van buiten, dus inclusief de bij mij horende beperkingen. Aanleggen van nieuwe contacten gaat mij ook niet moeilijk af. Ik proef nog wel eens een drempeltje waar de betreffende tegenspeler nog overheen moet stappen. Een belemmering van mijn kant kan zijn dat het volume van mijn stem mij in de steek laat en daardoor een gesprek belemmert. Tja, het middenrif is ook een spier. Bekenden weten dit van mij, geen probleem zo ver!

De ervaring waar ik het eerder over had is nooit bewezen. Het is puur hypothetisch, maar ik ben eigenlijk wel zeker van mijn zaak. Aangezien ik ook niet van beton ben en dolgraag een relatie wilde, begaf ik mij op het pad der datingsites. Contact krijgen via één van deze online ontmoetingsplaatsen is vanzelfsprekend, als het niet op een andere manier lukt. Voor alle duidelijkheid, ik heb echt niet stilgezeten sinds mijn scheiding. Maar ik was op zoek naar de ware. Zou ik die nog vinden? Zou zij überhaupt bestaan in mijn leven? Ondertussen is voor mij de kans op digitaal succes 0,0 gebleken. Ik kotste als ik weer eens een sympathiebetuiging ontving. ‘Tussen ons zal het niets worden, maar ik bewonder jouw lef en openheid.’ Gelukkig blijkt dat het mogelijk is dat mensen uit heel onverwachte hoek op mijn levenspad kunnen komen.

‘Beauty is in the eye of the beholder’ van William Shakespeare betekent letterlijk: Schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer. Hoe iets bekeken wordt is dus subjectief, geheel afhankelijk van wie er aanschouwt. Of anders gezegd: over smaak valt niet te twisten.

Alles is ‘in the eye of the beholder’. Kijk verder dan alleen een rolstoel.

Droom

Stuur nu je droom in voor de DreaMS Award 2013! Mensen met MS kunnen hun droom inzenden, waarmee hun kwaliteit van leven aanzienlijk zou kunnen verbeteren.

In de wachtkamer van het ziekenhuis wordt mijn blik getrokken door een affiche met deze oproep. De DreaMS Award! Eindelijk zou mijn kwaliteit van leven verbeterd kunnen worden. Het Nationaal MS Fonds zet wel hoog in met deze woorden, vind ik. Kan de kwaliteit van het leven verbeterd worden door het verwezenlijken van een droom? Zou men misschien in het bezit zijn van een in het geniep ontwikkeld medicijn tegen MS? 

Maar goed, ik hapte graag toe op dit aanbod. En ieder nadeel heeft zijn voordeel, dankzij mijn MS kon ik een droom wellicht zomaar gerealiseerd zien worden. Dus deze kans moest ik maar ‘met beide handen aangrijpen’. De betreffende droom moest overigens nog wel in z’n geheel ontwikkeld worden. Ik kon werkelijk niets bedenken waarmee ik zou kunnen scoren bij de jury. In de dagen die volgden zette ik alles op alles om toch maar een zo echt mogelijk lijkend verhaal te fabriceren. Volgens het affiche gaf de jury mij nog slechts enkele dagen de tijd.

Heeft Geert werkelijk geen dromen? Durft Geert misschien niet meer te dromen? Ik moest maar eens goed gaan nadenken over wat ik in de toekomst nog zou willen bereiken? Of denkend aan de DreaMS Award 2013, wat zou mijn leven nog kunnen aanvullen, de kwaliteit van mijn leven kunnen verbeteren? Nou, de kwaliteit van leven is bij mij eigenlijk al goed. Waarschijnlijk zouden alleen effectieve medicijnen daartoe nog verbetering kunnen brengen. Hoewel? Hoe raar het misschien ook mag klinken, ik weet niet of ik daar direct gelukkiger van zou worden.

Er zijn nog wel activiteiten die ik zou willen ondernemen, maar om deze dan dromen te noemen? Ik zou wel enkele ‘Try before you die’-acties willen ondernemen, zoals paragliden, skiën of paardrijden. Het klinkt heel stoer, maar ik moet de kanttekening plaatsen dat ik deze wensen niet zelf heb bedacht. Ze kwamen de laatste tijd stuk voor stuk op mijn pad en ik moest steeds concluderen dat dit ook tot mijn mogelijkheden behoorde.

Ik kan tot nu toe terugkijken op een rijk leven. Dit bedoel ik niet zo dramatisch dan het wellicht overkomt. Wees gerust, ik kijk ook gewoon naar mijn toekomst, hoe onzekerder die ook is. In mijn leven heb ik kunnen lopen, dansen, werken en voetballen en mag ik nog steeds vader zijn. Ik hoor wel eens de vergelijking met iemand die zijn hele leven al in een rolstoel zit. Die weet tenminste  niet wat hij mist en hij heeft niet zoveel hoeven in te leveren als ik. Dat zie ik duidelijk anders. Tot nu toe heb ik in mijn leven het nodige kunnen verwezenlijken, misschien wel dromen zien uitkomen, maar ook aan diggelen zien vallen. Na 10 jaar huwelijk ben ik gescheiden en na 13 jaar werken werd ik arbeidsongeschikt. Maar bovenal heb ik twee geweldige dochters en een fijn sociaal en cultureel leven.

De DreaMS Award 1963 had naar Martin Luther King moeten gaan. Met het inwilligen van zijn droom had de gehele mensheid veranderd kunnen worden. Maar toen bestond deze Award nog niet en Martin Luther King had trouwens geen MS.

Zin

Wat is de zin van het bestaan? Of laat ik het kleiner houden, de zin van mijn bestaan? Welk doel heb ik eigenlijk nog in mijn leven. ʹAllemachtig, wat een zware kost!ʹ, hoor ik mijzelf denken. Ja, Geert heeft zowaar een licht filosofische inslag ontwikkeld. En nee, Geert is niet in deprimerende doemdenkerij verzeild geraakt. Das war einmal!

De zomervakantie is voorbij, de meiden gaan weer naar school. Het gewone leven heeft weer aanvang genomen en ik, ik behoud gewoon mijn eeuwige vrijheid. Dit is trouwens niet helemaal waar. Mijn leven ziet er nu ook weer wat anders uit dan in de weken hiervoor. De meiden zullen weer thuiskomen na een lange dag school en er wordt niet meer geluncht door Rosa bij mij thuis. Daarnaast is ook mijn vrijwilligersklusje weer begonnen. Het samenstellen en vormgever van het nieuwsbulletin namens de directie van de basisschool waar mijn dochters op zaten. Maar de zee aan tijd blijft!
 

Specifiek begon de brainwave over het doel in mijn leven toen ik bij Albert Heijn een fragment van een gesprek opving, een conversatie tussen twee vrouwen. ʺJa, het was een geweldige vakantie. We zijn er weer helemaal klaar voor. De kinderen hebben zin in school. Ik ben ook weer helemaal opgeladen en heb zin om weer aan het werk te gaan!ʺ Op dat moment werd ik weer even geconfronteerd met mijn eigen situatie. Dat er zich een sloperij in mijn lichaam bevindt. Dat mede hierdoor mijn leven totaal anders is geworden dan ik er ooit van had verwacht. Wat voor baan had ik eigenlijk gehad anno nu? Had ik nu nog in het onderwijs gewerkt?

Kijk, mijn openingszinnen moeten natuurlijk met een enorme korrel zout gelezen worden. Natuurlijk heb ik doelen om voor te leven. En welke doelen dat dan zijn? Weet ik veel! Wat ik wel weet is dat ik vader ben voor het leven en dat altijd zal en wil blijven. En dat ik verder zoveel mogelijk positiviteit uit het leven wil halen. Mijzelf blijven ontwikkelen en er vooral voor anderen wil zijn, met of zonder handicap!

Tegelijkertijd besef ik dat ik een prima leven heb. Iedere dag mag ik weer een eigen invulling bedenken. Ga ik dit doen, of dat, of zus, of zo? Ik realiseer mij dat je dit wel moet kunnen. Als iemand niet met tijd en ruimte weet om te gaan is er een kans op afstomping of vereenzaming. Ik ben erin geslaagd om tevreden te zijn. Wie ik ben, wat ik heb en wat ik doe, het voelt allemaal goed. Dit is wel een lang proces geweest. Het zwarte gat, waar ik ooit bang voor was, heb ik kunnen vermijden. Dat ik mijn heil in schrijven heb gevonden had ik mij nooit kunnen voorstellen. En de stelling dat het goed is om gedachten op papier te zetten kan ik alleen maar onderbouwen. Het heeft mij geholpen om mijzelf te vormen, het helpt mij nog steeds!

Hoe mijn toekomst er zal uitzien weet ik niet. Maar ik wil mijzelf niet insnoeren door het leven niet meer laten zijn dan een invulling van dag tot dag. Mijn leven wil ik ook meer laten zijn dan een aaneenschakeling van ʹalleen maar leuke dingen doenʹ. Ik heb nog dromen, ik heb nog plannen. Wat wil ik eigenlijk nog veel.

Ik heb zin in het leven!

Solo

ʺMijn naam is Geert Jan, ik ben 43 jaar. Dit is de zesde keer dat ik hier ben voor mijn portie zeilen en mijn doel voor deze week is dat ik solo wil zeilenʺ. Met deze zin presenteer ik mij tijdens het zogenaamde ʹvoorstelrondjeʹ. Op zaterdagmiddag, aan het begin van een week zeilen, zitten alle deelnemers en vrijwilligers en drie beheerders bij elkaar. Ik hoor mijzelf praten en besef dat de woorden, hoe onschuldig ook bedoeld, wel eens heel anders, lichtelijk asociaal kunnen worden geïnterpreteerd. Ongeveer een uur daarvoor zijn wij met een pontje opgehaald uit Oud-Loosdrecht, om over de Loosdrechtse Plassen te worden verscheept naar het eilandje Robinson Crusoe. Vanaf de veranda van de verblijfsaccommodatie kijk ik uit op een gezellige kampvuurplaats, het haventje met verschillende soorten zeilboten en daarachter alleen maar water.

De opmerking dat helemaal alleen zeilen mijn doel zou zijn is natuurlijk wat gechargeerd, maar geen complete onzin. Mijn bedoeling was om het euforische gevoel van vorig jaar minimaal te evenaren. Het jaarlijkse weekje zeilen is ondertussen een vanzelfsprekendheid geworden, dus ik had mij ook dit jaar weer vol enthousiasme, maar wel klakkeloos aangemeld. Geleidelijk aan bekroop mij echter het besef dat er wellicht ook een bovengrens is aan de mogelijkheden voor mij binnen het zeilen. Had ik de afgelopen twee jaren nog met een joystick in mijn rechterhand het eenvoudigste éénmastertje uit de aanwezige vloot kunnen besturen, dit jaar zou dat niet meer gaan. Ik begon zowaar enigszins in mineur toe te leven naar deze week. Zou het alleen maar passief mee kunnen zeilen nog wel voldoening geven? Ter afwisseling van actief zeilen zou ik het prima vinden om ook eens alleen maar te kletsen en te staren over het water.

Gelukkig kwam er ruim op tijd een omslagpunt. Het gedicht Je moet zeilen op de wind van vandaag speelde hierbij een rol. Maar ook de innerlijke drang dat ik mijn zomervakantie niet in een anticlimax wilde laten eindigen. Ik voelde mij bij aanvang al goed en na de geweldige dagen in Parijs nog beter. Het weekje op het water mocht wat mij betreft alleen maar in opperbeste stemming worden afgesloten. Tegelijkertijd met dat ik mijn motivatie weer helemaal hervonden had, werd mijn eigen fantasie, het denken in mogelijkheden, verviervoudigd. Ik kan nauwelijks iets zelf, behalve dan slapen, praten, kauwen, slikken of zoenen. Maar als ik Zwolle aankon met mijn kinbesturing, waarom dan niet de Loosdrechtse Plassen? Ik weet dat op Robinson Crusoe vrijwel alles kan. Onder het motto Watersporten kan iedereen wordt er alles in het werk gesteld om de deelnemers, indien gewenst, zo actief mogelijk bij het zeilen te betrekken.

Het voornemen werd meer dan gerealiseerd. Slechts met de hulp van mij kin bestuur ik een kleine zeilboot. Gedurende een aantal uren heb ik niemand anders dan de wind nodig. Het gevoel om helemaal alleen op het water te zijn is geweldig. Een lekkere zon en een goed windje maakten het feest compleet

Volgens het verhaal zat Robinson Crusoe 28 jaar op een onbewoond eiland. Althans, hij dacht dat hij alleen was. Een plaatselijke inboorling kwam de rust verstoren, ze sloten vriendschap en Robinson noemde hem vrijdag. De vrijdag de ik ontmoette op het eiland was minder leuk. Die dag zat de vakantie er op! Het had nog wel twee weken lang donderdag mogen blijven.

Toen ik solo de wal naderde en overstag moest gaan, hoefde ik tegen niemand te brullen: ʺKlaar om te wenden, ree!ʺ

Wind

Je moet zeilen op de wind van vandaag

De wind van gister helpt je niet vooruit

De wind van morgen blijft misschien wel uit

Je moet zeilen op de wind van vandaag

Eind maart, vlak voor Pasen, werd er door een voor mij onbekende vrouw een pakketje afgeleverd, formaat schoenendoos. Het gele karton en de afbeelding van gekleurde eieren maakten dat ik mij niet meer zou hoeven te verbazen over de inhoud van het doosje. Wel was het voor mij nog onduidelijk wie de afzender was en waarom juist ik de gelukkige was. De mevrouw vertelde dat de Riki Stichting voor bepaalde doelgroepen de pakketjes liet samenstellen en die dan via de lokale afdelingen van de Zonnebloem liet ronddelen.

Aangezien ik met de Zonnebloem een aantal maanden later naar Parijs zou gaan, stond mijn naam nu automatisch in hun ledenbestand. Nooit heb ik mij kunnen voorstellen dat dit ooit zou gaan gebeuren. Maar mijn afkeer, gebaseerd op vooroordelen, is ondertussen gedraaid tot volledige tevredenheid. Gevolg was wel dat mijn naam ook terechtkwam bij afdeling Zwolle van de Zonnebloem, waarop ik benaderd werd of ik daar ook lid van wilde worden. Kennelijk gaat dit niet automatisch. Of dit nu een voordeel is of niet weet ik eigenlijk niet. Ik ben in ieder geval lid geworden en mag meedoen aan bingo’s of uitjes met een rondvaartboot en desgewenst kan ik aanvragen dat ik regelmatig bezocht wil worden door een vrijwilliger. Zonder gekheid, van dat laatste zou ik in de toekomst nog wel eens gebruik kunnen gaan maken. En dit is dus de reden waarom ook ik een pakketje van de Riki Stichting kreeg.

Als ik het doosje open ligt bovenop een papier welke mij van mijn hoofdvraag verlost. Eenzaamheid onder ouderen is een groot probleem. In Nederland voelen een miljoen ouderen zich vaak eenzaam. Zij krijgen soms hooguit eens in de vier weken bezoek. In zorginstellingen krijgen meer dan 10.000 ouderen zelfs nooit bezoek. Hier doen wij als Riki Stichting iets aan. Wij organiseren gedurende het jaar allerlei acties. We vragen aandacht voor deze ouderen en hopen dat anderen ook iets gaan doen voor deze vergeten groep. Een beetje aandacht voor elkaar doet zoveel goed…

Terwijl bij mij tranen beginnen te wellen, word ik overmand door geluk wanneer ik zie waarmee men mijn eenzaamheid weet te voorkomen. In de doos zit onder andere een fles advocaat en een bus slagroom. Uiteraard ontbreekt ook de nodige snoeperij niet. Ik moet erom lachen dat ik deze doos heb gekregen. Uiteraard vind ik het een mooi gebaar van de betreffende stichting. Maar ik, vereenzamen? Tja, het zou kunnen. Maar bejaard voel ik me zeker niet. Ook zit er een magazine in, LEVEN. Naast allerlei minder interessants kom ik het bovenstaande gedicht over zeilen tegen. En dit Korte stukje tekst heeft veel impact. Het is zo simpel als wat geschreven. Ja, zelfs ik had het zelf kunnen bedenken. Maar zonder heel dramatisch te doen, de essentie is een levenswijsheid die ik mij eigen heb gemaakt. De zogenaamde wind van vroeger heeft mij wel veel geleerd. Ik heb veel ervaring mee mogen nemen naar het nu. Maar ik kan daar niet op teren. Het moet nu gebeuren

De afgelopen vijf jaar is het weekje zeilen op de Loosdrechtse plassen een standaard onderdeel geworden van mijn leven. Ook voor dit jaar had ik mij op dat moment al aangemeld. Maar van binnen had ik toch een twijfel. Zou het net zo leuk blijven als de vorige jaren? Bijvoorbeeld, in vergelijking met vorig jaar kan ik mijn handen niet meer gebruiken. Maar door dit stomme gedicht werd ik weer gemotiveerd. De wind van vandaag kan ik ook wel aan en er wordt vast wel weer een oplossing bedacht. En dat bleek maar weer, want ik heb een topweek gehad.