Schrobben

Na het verzoek tot de handeling zelf volgt er altijd nog een extra aanwijzing. Dit omdat ik de regie heb en om misverstanden te voorkomen.

Maar om op dat moment duidelijk te zijn heb ik mijzelf wel eigen moeten maken, want feitelijk leek mij dat onnodig. Immers, tandenpoetsen is heel vanzelfsprekend toch? Die aanwijzing blijft meestal beperkt tot de vraag of alle hoeken en gaten gepoetst kunnen worden. Ook al is hierbij mijn intentie dat ik graag grondig gepoetst wil worden, kennelijk kan men met mijn woorden alsnog alle kanten op. Aangezien vooraf een uitgebreide uitleg geven over wat ik zoal wens naar mijn idee enigszins denigrerend over zou kunnen komen, beperk ik mijzelf tot die ene zin. Nogmaals, iedereen snapt immers hoe tandenpoetsen werkt. En daar sla ik kennelijk de plank volledig mis.

Zodra iemand de steentjes in mijn waffel gaat schrobben, rijst vooraf de vraag wat ik kan verwachten. Helemaal als de uitvoerder dit nog nooit, of lang geleden bij mij heeft gedaan. Het gaat hier immers om een intense en best wel intieme handeling, nogal binnen mijn comfortzone. Welke techniek kan ik verwachten? In welke volgorde wordt er gewerkt? Vandaar dat ik soms zo clever ben om uit voorzorg, naast die standaardaanwijzing toch maar een kort verwachtingspatroon aan te bieden. Inmiddels heb ik genoeg ervaring dat de behandeling anders verloopt dan dat ik zou willen. Ook al heb ik volgens mij duidelijke aanwijzingen gegeven. Hoezo frustrerend?  Ooit was er een tijd van zelf doen, poetsen zonder nadenken. Das war einmal.

In ADL-ers die bekender zijn is er meestal wel vertrouwen, want zij kennen vaak mijn verwachtingen wel. Als er toch moet worden overlegd, dan zullen dat slechts kleine aanwijzingen zijn. Niet over het verbeteren van de ander, wel om aanpassen zodat ik als cliënt tevreden ben. Al vind ik mijzelf best wel flexibel en snap ik heel goed dat niet ieder mens en dus ook iedere ADL-er gelijk is, ook ik heb zo mijn voorkeuren en verwachtingen.

Trouwens, of ik überhaupt het gesprek aanga - vooraf of achteraf - hangt ook van de situatie af. Wellicht vergeet ik het gewoon of heb ik er totaal geen zin in. Ontstaan door een gebrek aan energie of omdat ik er bijvoorbeeld geen ruimte voor voel. Dat kan dan weer komen omdat mijns inziens uitleg vermoedelijk weinig effect zal hebben bij de medewerker of het is wellicht een anderzijds antipathie van mij bij dit persoon.

Wat een verhaal! Waar gaat het over! Zowel om zorg vragen als zorg verlenen, het is ingewikkelder dan dat het misschien lijkt. Afstemmen is natuurlijk het toverwoord, maar zelfs dat is niet zo vanzelfsprekend. In mijn gedachten weet ik precies wat ik wil, maar weet de medewerker dat ook? Of het nu gaat om krabben op mijn neus, tandenpoetsen of eten geven, de logica ervan is dan wel duidelijk maar kennelijk anders dan de realiteit. Zelf lijkt het mij ook niet moeilijk om bij iemand anders in de mond kan schrobben? Ooit deed ik het bij mijn kinderen, maar verder heb ik het nog nooit gedaan.

Kijk eens door een andere bril en dan specifiek naar je eigen mond.

Belevenis

PRRRAOEW! Zoiets, maar dan anders. Voor de beeldvorming probeer ik de kreet op te schrijven.

Achter mijn laptop zittend en helemaal als de balkondeur open staat, dan hoor ik het. Uit het niets en razendsnel opdoemend. Een enigszins hoog en krijsend geluid. Met daarbij gelijktijdig een mix van klapperende vleugels en een rond de vleugels suizende luchtstroom. Of het geluid nu uit hun bek komt, wat ik op zich wel logisch vind, daarover ben ik toch wat vertwijfeld. Immers, ik weet niet anders dan dat duiven koeren.

Met dat ik dit schrijf wordt het tegendeel maar weer eens bewezen. Er komt een duif aangestormd die zonder ge-PRRRAOEW, maar wel met flink gesuis en geklapper, op de balustrade plaats neemt. De ene keer dus met, dan weer zonder aandachttrekkerij.

Al hoor ik het slechts, opkijken, laat staan opschrikken doe ik nauwelijks wanneer de tortelduiven, soms solo vaak als setje, komen aanstormen. In die enkele gevallen dat mijn hoofd zich als een automatisme toch naar het balkon en de wereld daarbuiten draait, word ik wel eens verrast als ik een knoeperd van een houtduif zie uitrusten dan wel smikkelen. Of een kraai, of een ekster.

Het proces van aanvliegen blijft een mooi schouwspel. De beesten komen snoeihard dichterbij fladderen of zweven. Enkele meters voor de landing worden de vleugels verticaal in een volledige spreidstand omhoog gegooid, zodat er wordt afgeremd en het beestje in een splitsecond tot stilstand komt op de balustrade van mijn balkon. Uiteraard eerst even zeer alert rondkijkend om daarna met hun snavel in de bak met zaadjes op de vogelplank te wroeten.

Dat ik bovenstaande als een belevenis in mijn blog schrijf is met enige tegenzin en ontstaan als een soort van wanhoopspoging. Een persoonlijker onderwerp kwam ik helaas niet tegen. Tot het inzicht ontstond dat hier wel eens een signaal achter schuil kon gaan. Misschien moest ik maar gaan accepteren dat ik in deze lange vakantieperiode nou eenmaal niet heel veel meer dan de sleur meemaak.

Eerder gaf ik al eens aan dat ik eigenlijk wel nog weg zou willen met een soort van vakantiereis, maar in werkelijkheid ben ik daar dubbel in. Ongeacht met wie, waar of wat lijkt het mij prettig om enkele dagen van huis te kunnen zijn. Daartegenover staat dat ik daar inmiddels behoorlijk tegenop zie. Het regelen van de zorg en de noodzakelijke hulpmiddelen, maar al zou dat zijn geregeld en zijn er zowaar vrijwilligers beschikbaar, dan is het uitleggen van welke ondersteuning ik verwacht ook een opgave. Begrijp mij goed, ik wil graag de eigen regie houden, maar dat heeft inmiddels duidelijk ook een keerzijde. Het uitleggen welke zorg ik nodig heb, de volgorde van de handelingen, waar ligt welk hulpmiddel. Of ik moet middels een persoonsgebonden budget een verpleegkundige of anderzijds PGB-er mee kunnen nemen. Maar volgens mij lukt iets dergelijks niet omdat ik nu eenmaal bij Fokus woon. Ingewikkeld verhaal, nogal omslachtig, nog maar eens uitzoeken, misschien zit ik er volledig naast.

Als onderbreking gedurende deze zomerperiode mocht ik nog enkele dagen in het ziekenhuis verblijven. Inmiddels komt het dagelijks leven weer op gang en dus ook de bijbehorende activiteiten en culturele uitjes. Leven!