PRRRAOEW! Zoiets, maar dan anders. Voor de beeldvorming probeer ik de kreet op te schrijven.
Achter mijn laptop zittend en helemaal als de balkondeur open staat, dan hoor ik het. Uit het niets en razendsnel opdoemend. Een enigszins hoog en krijsend geluid. Met daarbij gelijktijdig een mix van klapperende vleugels en een rond de vleugels suizende luchtstroom. Of het geluid nu uit hun bek komt, wat ik op zich wel logisch vind, daarover ben ik toch wat vertwijfeld. Immers, ik weet niet anders dan dat duiven koeren.
Met dat ik dit schrijf wordt het tegendeel maar weer eens bewezen. Er komt een duif aangestormd die zonder ge-PRRRAOEW, maar wel met flink gesuis en geklapper, op de balustrade plaats neemt. De ene keer dus met, dan weer zonder aandachttrekkerij.
Al hoor ik het slechts, opkijken, laat staan opschrikken doe ik nauwelijks wanneer de tortelduiven, soms solo vaak als setje, komen aanstormen. In die enkele gevallen dat mijn hoofd zich als een automatisme toch naar het balkon en de wereld daarbuiten draait, word ik wel eens verrast als ik een knoeperd van een houtduif zie uitrusten dan wel smikkelen. Of een kraai, of een ekster.
Het proces van aanvliegen blijft een mooi schouwspel. De beesten komen snoeihard dichterbij fladderen of zweven. Enkele meters voor de landing worden de vleugels verticaal in een volledige spreidstand omhoog gegooid, zodat er wordt afgeremd en het beestje in een splitsecond tot stilstand komt op de balustrade van mijn balkon. Uiteraard eerst even zeer alert rondkijkend om daarna met hun snavel in de bak met zaadjes op de vogelplank te wroeten.
Dat ik bovenstaande als een belevenis in mijn blog schrijf is met enige tegenzin en ontstaan als een soort van wanhoopspoging. Een persoonlijker onderwerp kwam ik helaas niet tegen. Tot het inzicht ontstond dat hier wel eens een signaal achter schuil kon gaan. Misschien moest ik maar gaan accepteren dat ik in deze lange vakantieperiode nou eenmaal niet heel veel meer dan de sleur meemaak.
Eerder gaf ik al eens aan dat ik eigenlijk wel nog weg zou willen met een soort van vakantiereis, maar in werkelijkheid ben ik daar dubbel in. Ongeacht met wie, waar of wat lijkt het mij prettig om enkele dagen van huis te kunnen zijn. Daartegenover staat dat ik daar inmiddels behoorlijk tegenop zie. Het regelen van de zorg en de noodzakelijke hulpmiddelen, maar al zou dat zijn geregeld en zijn er zowaar vrijwilligers beschikbaar, dan is het uitleggen van welke ondersteuning ik verwacht ook een opgave. Begrijp mij goed, ik wil graag de eigen regie houden, maar dat heeft inmiddels duidelijk ook een keerzijde. Het uitleggen welke zorg ik nodig heb, de volgorde van de handelingen, waar ligt welk hulpmiddel. Of ik moet middels een persoonsgebonden budget een verpleegkundige of anderzijds PGB-er mee kunnen nemen. Maar volgens mij lukt iets dergelijks niet omdat ik nu eenmaal bij Fokus woon. Ingewikkeld verhaal, nogal omslachtig, nog maar eens uitzoeken, misschien zit ik er volledig naast.
Als onderbreking gedurende deze zomerperiode mocht ik nog enkele dagen in het ziekenhuis verblijven. Inmiddels komt het dagelijks leven weer op gang en dus ook de bijbehorende activiteiten en culturele uitjes. Leven!
