maandag 12 oktober 2026

Fiasco

Dat wat ik had bedacht klopte niet helemaal. Wat een rotvraag eigenlijk!

Het leek mij een reële aanvulling op de eerste woorden. Maar daar kwam ik op terug. Echter, de spijt kwam te laat en het papiertje was allang ingenomen. Sterker, wij zaten inmiddels in de zaal en straks zouden de woorden waarschijnlijk worden voorgelezen.

Het inzicht dat ik beter een andere invalshoek had kunnen gebruiken werd versterkt door de voorbeelden die werden voorgedragen. Het werd mij al snel duidelijk dat de opdracht ook wat lichter opgevat had kunnen worden. Wel serieus, maar van een andere orde. Wat ik hoorde was, hoewel gênant of pijnlijk, ook aandoenlijk of zelfs om te lachen.

Mijn eventuele bijdrage aan de voorstelling was dat volgens mij nou niet bepaald. Ook twijfelde ik omdat het in mijn leven heus weer goed is gekomen met mij. Leuk was het niet, maar ik vond voldoende veerkracht. Kortom, de vraag was hoe de zaal zou reageren bij mijn opmerking.

 Echt gebeurt, zo heette de voorstelling. Een project waarbij enkele mensen bijzondere, waargebeurde verhalen vertellen. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Micha Wertheim. Daarbij gebruikmakend van anekdotes uit de zaal, zoals ik al vermoedde.

Vooraf, nog in de foyer aan de koffie, werden papiertjes uitgedeeld. Het verzoek was om de daarop staande zin aan te vullen. Dat zou anoniem misschien worden gebruikt. ‘Ik wist dat het nooit meer goed zou komen toen ik ……’ Inderdaad, bedenk maar eens wat. Ook ik had moeite. Dat het thema rond het geheel Fiasco zou zij in, bleek na aanvang van de voorstelling. Had ik dat eerder geweten, dan waren er wellicht andere woorden gebruikt.

Gravend naar inspiratie kwam ik uit op twee gebeurtenissen uit mijn leven die in deze lijn nogal tekenend zijn geweest voor het vervolg. Beiden hebben mij ook sterker gemaakt, dus dieptepunten wil ik het niet noemen. Hoe dan ook, ik kwam niet verder dan denken aan de scheiding en de diagnose MS. Gelet op de tijd had verder wroeten geen zin.

Als aanvulling op de voorzet liet ik noteren dat ik wist dat het nooit meer goed zou komen toen ik zelf ook openlijk over scheiden durfde te praten tegen anderen en toen ik van een arts hoorde dat ik MS had. Dat laatste klopte trouwens helemaal niet, want ik had toen nog geen flauw idee wat mij te wachten stond.

Aangewakkerd door wat Micha Wertheim zoal voorlas en zeker door de reacties daarop vanuit de zaal op andere bijdrages, kwam ik tot de conclusie dat mijn gedachtes niet de moeite waard van het delen waren. Tussen het luisteren en het soms hardop glimlachen door ratelden mijn gedachten, want had ik nog andere voorbeelden? Zinloos natuurlijk, want deze zouden al helemaal niet het podium bereiken.

In die flow bedacht ik mij dat ik wist dat het nooit meer goed zou komen toen mij rolstoel kantelde doordat de bus snoeihard over de rotonde reed. Of toen de doos met de door mij bestelde buste van kuifje vol scherven zat.

Paniek om niets zou achteraf blijken, want mijn woorden bleven achterwege. Toeval? Of bewust censuur vanuit de coulissen, om de zaal mijn woorden te besparen?

donderdag 1 oktober 2026

Spoelen

Doe ik braaf wat goed is, omdat mij dit ooit is voorgeschreven door hem, blijkt dat toch niet correct te zijn.

Ergens tussen mijn navel en mijn pielemans zit een opening in de huid, waaruit een katheter hangt. De reden daarvoor is dat ik voorheen in een toenemende mate vaak moest plassen en dat moeilijk tot niet kon ophouden. Een eerste oplossing was de zogeheten condoomkatheter, maar na de zoveelste zeiknatte onderbroek mocht van mij het mes in de blaas worden geprikt.

Behalve voordelen zijn er zeker ook keerzijdes. Helaas heb ik veelvuldig een blaasontsteking, met de nodige gevolgen van dien. Recentelijk in vrij korte tijd opnieuw tweemaal. Mijn voorgeschiedenis bekijkend niet verbazingwekkend zou je zeggen. Toch wel, want bijna twee jaar geleden was de vorige keer geweest. November 2024 kreeg ik een katheter aangebracht die minder blaasontstekingen zou veroorzaken. Want gemaakt met een coating waardoor bacteriën minder makkelijk vasthechten. Waarom dat niet eerder al bij iedere katheter werd toegepast? Iets met erg duur, nieuw op de markt, toestemming.

Dat ik op die ochtend destijds een volgende katheter kreeg was niet verrassend, want de huidige moest er voor een onderzoek toch uit. Wel dat ik nu een versie 2.0 ging krijgen. In het ziekenhuis werd via de opening mijn blaas onderzocht. Na afloop vertelde de uroloog over de nieuwe katheter. Leuk natuurlijk, maar dat deed hij dus wel op eigen initiatief zonder mij hierbij te betrekken. Beetje raar! De nieuwe katheter bleek geweldig. Was ik eerder enkele keren per jaar behoorlijk ziek, sindsdien bleef de ellende van blaasontsteking, ziekenhuis en antibiotica mij lange tijd bespaard. Tot ik de afgelopen maanden weer tweemaal de klos was.

Pas geleden had ik een telefonisch contact met de uroloog om terug te blikken en vooruit te kijken. Met domme pech herhaalde de arts zijn uitleg van toen hij naast mijn ziekenhuisbed stond. Misschien andere woorden, maar van gelijke strekking. Het grote nadeel van zo’n kwetsbare opening in de blaas, onderstreepte hij, is de grote garantie op een blaasontsteking. Inderdaad, daar weet ik dus alles van. Al doet het wel eens zeer, toch ervaar ik feitelijk alleen voordelen met als toppunt geen toiletbezoek tijdens een concert.

Een onderdeel van het dragen van een katheter is ook het geregeld blaasspoelen. Ooit begon ik met tweemaal per een zakje NaCl. Maar wegens flinke blaasproblemen werd dat opgeschroefd naar een dagelijks shot, wat op den duur weer werd verandert in dagelijks een zakje Suby-G, iets met nogal veel zuur erin. Dit doe ik nu al jaren en dat vertelde ik in mijn enthousiasme onlangs dus ook aan de uroloog. Maar die gaf aan dat dit helemaal niet nodig is. Sterker, hij vroeg zich af of dit wel goed was voor mij. Uit onderzoek is gebleken dat enkele malen per week zo’n zakje, gecombineerd met dagelijks spoelen met gewoon kraanwater meer dan voldoende is. Allemachtig, doe ik mijzelf iets fout aan? Ik was zo verbouwereerd dat ik niet zo gauw kon benoemen dat dit destijds toch echt zijn advies was geweest.

Nadere uitleg hierover volgt binnenkort. Deze volgens mij makkelijke handeling moet door een verpleegkundige worden uitgelegd aan de medewerkers bij waar ik woon.