Stemmen

Onlangs werd aan mij gevraagd of ik nog ga stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Ongetwijfeld, altijd en hoe dan ook! Ooit heb ik wel een keer verzaakt. Waarschijnlijk op een moment dat er destijds andere prioriteiten waren.

Ook al ben ik op mijn manier zeer bewust betrokken bij de belangenbehartigers van Toegankelijk Zwolle, ik moet erkennen dat de gemeentepolitiek mij verder niet bepaald bezighoudt. Slecht eigenlijk, toch? Maar bovenal, stemmen is een democratisch recht waar ik gebruik van wil maken. Of het nu gaat om een nieuwe Tweede kamer of de waterschapsverkiezingen. Het is dan wel geen verplichting, feitelijk vind ik dat eenieder dit wel als een moetje zou moeten zien. Maak het staat iedereen uiteraard vrij, dus wie niet wil of kan, gemiste kans.

Weet je al op welke partij je gaat stemmen, was de volgende vraag. Dat is voor niet zo moeilijk. Noem het gemakzuchtig, maar ik stem al jaren op dezelfde partij. Toegegeven, wat de exacte standpunten zijn, zeker op lokaal niveau, ik kan ze niet oplepelen. Maar wat ik lees en hoor, ik voel mij er goed bij.

 \Ook weet ik via de sociale media dat er binnen Zwolle een flink aantal leden is dat bij iedere campagne weer zeer enthousiast meedoen. In principe zou ik daar ook wel aan mee willen doen. Maar mijn beperking staat dat nou niet bepaald toe. Dat ik in een elektrische rolstoel zit hoeft dan nog niet zozeer een belemmering te zijn, wel mijn lichaam en beperkte energie. Hoewel toegegeven dat ik, ongeacht mijn beperking, het langs de deuren gaan om middels een gesprekje duidelijk te krijgen wat er zoal in de stad speelt en waar de partij voor staat, dat is nou niet bepaald aan mij besteed. Dus houd ik het maar bij het ophangen van een affiche.

Weet je al waar en met wie je gaat stemmen? Deze laatste vraag zou in een andere situatie misschien wat raar, in ieder geval overbodig zijn. Wat doet dat er immers toe waar ik ga stemmen. Maar vanwege mijn situatie is de vraag verre van vreemd. Door mijn elektrische rolstoel moet het wel een toegankelijk stembureau zijn. Ook al is hier tegenwoordig veel meer aandacht voor, een vanzelfsprekendheid is dit nog niet. Het stembureau vlakbij mij gelukkig wel.

Tot enkele jaren geleden ging ik nog zelfstandig op pad. Dan vroeg ik ter plekke aan een van de leden van het stembureau om mijn stempas en identiteitskaart uit mijn tas te halen en of iemand mee kon lopen om namens mij een vakje rood te maken. Of dit officieel mag weet ik eigenlijk niet, maar ik stond er altijd naast in het stemhokje, dus daar werd nooit moeilijk over gedaan. Tegenwoordig ga ik samen met een pgb medewerker op stap, die mij overal bij kan helpen en ook namens mij mijn voorkeur aangeeft.

Ook werd nog geopperd dat ik ook een machtiging aan iemand zou kunnen geven. No way! Hooguit als het buiten pokkenweer is. Zelfs dan zou ik met een taxibusje mijzelf daar kunnen laten afzetten. Maar dan moet ik prioriteiten gaan stellen en is het graag zelf willen gaan vermoedelijk toch van ondergeschikt belang.