Dat een ongeluk in een klein hoekje zit is weer gebleken. Dat logisch denken niet vanzelfsprekend is ook.
Vanaf de bushalte voor mijn huis gaat er door de week een streekbus rechtstreeks naar het ziekenhuis. Hierdoor hoefde ik tenminste niet zo’n killing taxibusje te reserveren. In de strijd tegen de blaasontstekingen besloot mijn uroloog middels een CT-scan mijn nieren weer eens te bekijken.
Tegen 11:15 parkeer ik in de bus. De begeleidende PGB-er zit ongeveer tegenover mij. De bedoeling is dat wij over twintig minuten ter plekke zijn. Vier minuten later passeren wij een bussluis. Zoals gewoonlijk mindert de bus vaart, om zodra de poller is neergedaald weer op te trekken. Maar dan, uit het niets, schiet de bus in de ankers. Binnen 0,01 seconde beland ik met mijn hoofd op een ijzeren stang, zo’n meter voor mij. Wat schrikken, wat gaat dat snel! Een lichte hoofdpijn zwelt aan, vermengd met duizeligheid en misselijkheid.
De PGB-er duwt mij terug en ik voel mijn achterwielen weer op de grond terecht komen. Het blijkt dat de poller weer omhoog kwam. Na een sorry van achter het stuur gebruld gaan we door naar het ziekenhuis. Als dit geen hersenschudding is, misschien een lichte, dan weet ik het ook niet meer. Door de lancering heb ik de kinjoystick enigszins ontwricht. Waarschijnlijk door de schrik blijf ik daar warempel nogal rustig onder. Die schade kan gelukkig eenvoudig worden hersteld.
Buiten hap ik eerst goed naar adem voordat ik de CT-scan onderga. Mijn voorstel om direct maar mijn hoofd mee te nemen bij de controle kan niet worden ingewilligd. Praktisch ingesteld als ik ben probeer ik na afloop direct Welzorg in te schakelen. In eerste instantie voor een extra controle van de kinjoystick en een check of er meer aan de hand is. ‘s Avonds blijkt dat het werkblad op de rolstoel flink ontwricht is, dus nauwelijks te verplaatsen.
De volgende ochtend benoemt monteur A dat er onderdelen moeten worden besteld. Ook maakt hij ter controle enkele foto’s. Misschien liggen er op de werkplaats nog een noodzakelijke zwenkarm en buis. In dat geval komt er vanmiddag ik je niet nog iemand langs. Alle scenario’s liggen open.
Als ik ‘s middags op bed lig, nog discreet verpakt maar klaar voor het aanstaande darmspoelen, belt monteur B aan. Of hij een stang kan verwisselen, want dat was toch de bedoeling? Het signaal dat dit dus eigenlijk totaal niet uitkomt komt niet aan. Dat er ook nog een buis moet worden vervangen krijgt geen andere reactie dan ‘Het komt allemaal goed’. Vanuit de badkamer hoor ik hem roepen dat hij klaar is en de voordeur sluiten. Een half uur later moet ik constateren dat er totaal niets blijkt te zijn verbeterd! Een Implosie volgt.
Op vrijdag probeert monteur C ook nog wat en belooft dat er een spoedbestelling wordt gemaakt. De maandag daarop hoor ik dat er op woensdag foto’s worden gemaakt. Alweer? Monteur A is zonder succes nog een uur lang bezig geweest een nieuwe buis te maken. Bijbestellen kan niet; deze was speciaal voor mijn rolstoel vervaardigd. Hoe nu verder blijft de vraag.
Inmiddels
is nieuwste editie blaasontsteking gepasseerd. Inclusief ambulance, opnieuw
CT-scan en geduld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten